📚🍁پل برزخ
تصویر پنهان مدل منظومهی بیخورشیدی
داشت دست از ترنج
بازشناخت نور خورشید روزمره
نگاهی به ماه انداختم و ده سال گذشت
باران بیوقفه میبارید
بر خزههای ابدی پل برزخ
هائل بر جماد
در هر چیزی چندان تراکم داری
که اندکی از بودن
از کنار تو میگذرد
همچون گمانهای دور از ذهن
کمین کرده بر نشاط اشیاو
سورتمهای در برف
نقش تو را رها کرده
سه بعدی
افسانهای پرداخت
و ساقهی مغزم در گلدان جوانه زد
نه از خیابان میپرد
نه رؤیایی که پرواز کرد
جلد بود
معماری کلمات را
ساخت و پرداخت کردن
غفلتِ اول دام بهتری پهن میکند.
طاهره صالحپور#شعر_آزاد#ادبیات_در_وضعیت_پستمدرن#طاهره_صالحپور@postmodernliterature
روزانه نغزترین سروده های شاعران "چامه ی سپید"