چامه ی سپید

از آن پس من
اندوه بیشه زاری را
بر دل آویختم.
سکوت کردم و
آن روی من
چنان پژمرد
که مرگ را
در چشم گل بنفشه ای دیدم.
از آن پس من
اندازه می گرفتم خورشید را
بر هر پاره ی تنم
که سوخته بود و
حالا
همه جایم
در شعر
درد می کند...!

#مرضیه_رشیدپور_کیمیا

https://t.me/sedaelirav

و بال ها
بسته در من
تا باز به نام تو
پرنده به زندان آورد.
پرواز بود 
که می ریخت
 به جمع پرهایم
آزادی
کی بر می گردی...!

#مرضیه_رشیدپور_کیمیا
#چامه_سپید