چامه ی سپید

لطافت انگشت شب
بر امواج پیشانی تو 
لمس صبح بود 
از دهان تاریکی 
تکیه بر شانه های تو 
تکیه بر آبشار بود 
زلال و مرتفع
وحرارت دستان‌ات
مراوده ‌ی مهتاب و آب .
چه هراس از سقوط
که خواهش چشم های‌ات 
در خروش رود 
امنیت پریدن بود
بی خراش از ضخامت سنگ و صخره.
ای ظرافت وحشی آب 
ماهی نقره‌ای شب را 
به طراوت آبی شور برسان
بگذار آرام بخوابم 
در انحنای بازوان آبستنت
تا خورشید از قرابت تو 
ستاره بزاید بر انگشتری دریا
#مهنازنیکفر
مهناز نیکفر ۱۴۰۱/۴/۳۰
#چامه_ی_سپید